czwartek, 5 września 2013

Sok z czarnego bzu



Zbliża się powoli jesień a co za tym idzie i wzmożony okres na przeziębienia. Dlatego dzisiaj specyfik do domowej apteczki - sok z czarnego bzu. Zapewne wielu z Was (w tym także ja) pamięta ten sok przygotowywany przez babcię. Gdy tylko czuję, że łapie mnie jakaś infekcja, to zanim sięgnę po leki na przeziębienie "wspomagam" się właśnie tym sokiem, dolewając sobie kilka łyżeczek do herbatki. A oprócz właściwości leczniczych sok ma również fantastyczny smak :)
Przygotowanie takiego soku nie jest trudne, a warto mieć kilka słoików/ butelek na zimę w zapasie :)
O właściwościach owoców czarnego bzu możecie poczytać poniżej a dla osób spragnionych szerszej wiedzy zapraszam na koniec posta :)

Substancje zawarte w czarnym bzie i ich działanie

Czarny bez zawiera duże ilości polifenoli, z których do najbardziej znanych należą biologicznie czynne flawonoidy, które stabilizują ilość witaminy C, co wpływa na jej dobre wchłanianie przez ludzki organizm i tym samym utrudnia rozwój wirusów i bakterii.Czarny bez jest także doskonałym źródłem beta-karotenu (prowitaminy A), substancji pozytywnie oddziałującej na przemianę materii oraz wzmacniającej system odpornościowy. Jako silny antyoksydant, obniża aktywność wolnych rodników. Zapobiega też rozwojowi raka płuc, jelit, piersi i skóry, chroni skórę przed oparzeniami słonecznymi oraz opóźnia procesy starzenia.Poszczególne części drzewa czarnego bzu zawierają wiele ważnych dla naszego organizmu związków: witaminy z grupy B (tiaminę, ryboflawinę, niacynę, kwas pantotenowy, pyriodyksynę, kwas foliowy i biotynę), kwasy organiczne, cholinę, garbniki, olejki eteryczne, sole mineralne, antocyjany, cukry, pektyny, witaminy A, B1, B2, C, enzymy i biopierwiastki (jod). Wśród składników mineralnych występujących w owocach czarnego bzu na szczególną uwagę zasługuje potas. 100 gram owoców zawiera około 300 mg tego pierwiastka, natomiast 100 mililitrów soku – 168 mg. Oprócz potasu owoce czarnego bzu dostarczają organizmowi także sód, wapń, fosfor, magnez, chlor, niewielkie ilości żelaza, a także znaczne ilości selenu.

Szklanka soku z czarnego bzu zawierająca 75 mg witaminy C pokrywa dzienne zapotrzebowanie organizmu człowieka na tę witaminę.

Uwaga!
We wszystkich częściach świeżej rośliny występuje sambunigryna i sambucyna, które dla ludzi w większych ilościach są trujące. Jednakże wyższa temperatura (gotowanie czy smażenie bez przykrycia) usuwa ich własności trujące.




 Skorzystałam z tego przepisu (klik) dodając od siebie cytrynę, która doskonale wyostrza smak soku i sprawia, że nie jest on zbyt mdły.

Składniki:
  • 1 kg owoców czarnego bzu
  • 4 szklanki wody*
  • 4 szklanki cukru
  • 5 plasterków cytryny
* Można dolać 5 szklanek jeśli chcemy, aby sok był mniej słodki.

Owoce obieramy z gałązek (najlepiej za pomocą widelca "ściągać" je z baldachimów), myjemy i przekładamy do garnka. Dodajemy cukier, wodę i cytrynę. Całość gotujemy na małym ogniu przez godzinę. Następnie przecedzamy sok przez sito oddzielając owoce od płynu. Sok przelewamy do butelek/słoików, szczelnie zakręcamy i pasteryzujemy dowolną metodą przez 15 minut.

Źródło: http://www.chefpaul.net/czarny_bez.html

 A poniżej kilka ciekawostek na temat czarnego bzu :)

Od wieków czarny bez był wykorzystywany w celach leczniczych. W Europie czarny bez określano mianem „chłopskiej apteczki” lub „apteczki Pana Boga”. Napar z tej rośliny był traktowany jako cudowny lek na bardzo wiele chorób. Używano go jako środka napotnego, oczyszczającego krew, przeciwskurczowego i przeciwwzdęciowego. Ceniono także jego walory uspokajające, uśmierzające ból głowy, uszu i zębów. W średniowieczu na kwiatach czarnego bzu pędzono wódkę, która miała wspomagać leczenie guzów, obrzęków wewnętrznych, dolegliwości śledzony i wątroby, oraz przyspieszać procesy trawienne.
Także współcześnie zarówno owoce, jak i kwiaty czarnego bzu są wykorzystywane do leczenia przeziębień, gryp i angin. Działają napotnie, obniżają gorączkę i hamują rozwój infekcji kataralnych. Ponadto są stosowane jako środki moczopędne, łagodzące dolegliwości reumatyczne i napięcia nerwowe. Przetwory z owoców poprawiają i regulują przemianę materii.

Czarny bez jako roślina magiczna

W mitologii Słowian czarny bez był uznawany za święte drzewo duchów podziemia i przypisywano mu zdolność pośredniczenia pomiędzy światem żywych i zmarłych. Dla Celtów był krzewem świętym, oznaką nieskończoności życia. W kalendarzu druidów roślina ta była trzynastym i ostatnim drzewem roku. Kończyła rok, symbolizując śmierć i odrodzenie. Germanie otaczali czarny bez szczególną czcią i składali mu ofiary z chleba, mleka i piwa. Niemiecka nazwa tego krzewu „holunder”, nawiązuje do bogini Holdy, matki bogów, czczonej jako opiekunka ogniska domowego, patronka ludzi i roślin, która łączyła w sobie dobroć Matki Ziemi i promienność niebiańskiego światła. W XVII i XVIII-wiecznych przekazach można znaleźć informacje świadczące o zakazie ścinania i wyrywania krzewu czarnego bzu, wierzono bowiem, że w jego korzeniach żyje wąż, strażnik świata podziemnego. Wedle śląskiego zwyczaju przed odłamaniem gałązki należało złożyć dłonie, uklęknąć przed rośliną i poprosić ją o wybaczenie. Tylko wdowom i sierotom można było ścinać dziki bez. Bezpośredni kontakt z drzewem był konieczny przy wszelkich niedomaganiach, aby przelać na roślinę wszystkie tkwiące w człowieku choroby. Wierzono również, że czarny bez powieszony nad drzwiami i oknami strzeże przed złymi mocami, a hodowany w ogrodzie zabezpiecza obejście przed niebezpiecznymi czarami i uderzeniem pioruna. Rosnące w pobliżu domostwa krzewy zapewniały gospodarstwu pomyślność. Czarny bez był też wykorzystywany podczas ceremonii ślubnych jako amulet przynoszący szczęście młodej parze. Kobieta ciężarna całująca drzewo miała zapewnić dobre życie swojemu nienarodzonemu jeszcze dziecku. Czarodziejskie moce tkwiące w tej roślinie miały też strzec przed pokusą zdrady małżeńskiej. Słowianie z drzewa czarnego bzu wyrabiali wiele tradycyjnych instrumentów. 
Wierzono także we wróżebną moc krzewu czarnego bzu. Jego podwójne jesienne kwitnienie zwiastowało śmierć osoby młodej i lubianej, natomiast wiosenne uschnięcie – suszę i brak wody w studiach.
 *Zaznaczam, że informacje na temat czarnego bzu znalazłam na tej stronie (klik) i pozwoliłam sobie skopiować kilka rzeczy.

23 komentarze:

  1. Ooooo świetnie, ten przepis bardzo ale to bardzo mi się przyda :))

    OdpowiedzUsuń
  2. Ciekawi mnie ten smak:) i te właściwości zdrowotne, chyba zrobię:D

    OdpowiedzUsuń
  3. Cudowna moc przyrody - świetnie, że przypomniałaś mi o tym specyfiku:)

    OdpowiedzUsuń
  4. Świetny przepis :) Na pewno wypróbuję :))

    OdpowiedzUsuń
  5. samo zdrowie! ja w tamtym roku dodałam czarnego bzu do konfitur jabłkowych, pycha! mam jeszcze kilka słoiczków :)

    OdpowiedzUsuń
  6. Właśnie robię syrop z owoców dzikiego bzu .Z kwiatów zrobiłem tylko 15 litrów syropu.

    OdpowiedzUsuń
  7. po prostu samo zdrowie, sok z czarnego bzu na zimę być musi

    OdpowiedzUsuń
  8. Ach tak dawno nie piłam tego syropu (ostatnio w dzieciństwie), że nie pamiętam już jego smaku! Wspaniały pomysł wykorzystania owoców bzu

    OdpowiedzUsuń
  9. A to Ci pech, że nigdzie koło mnie go nie ma. A wydawałoby się, że to taki wszędobylski krzak ;) To fakt, wszystkie moje babcie, razem z "przyszywanymi" robiły ten soczek. I pyszny był, co tu dużo gadać.

    Pozdrawiam!

    OdpowiedzUsuń
  10. Och ja też nie mam dostępu do tego krzaczka, a szkoda, bo chętnie przygotowałabym taki sok na zimę :)

    OdpowiedzUsuń
  11. To u Ciebie będzie pyszna zima!

    OdpowiedzUsuń
  12. Właśnie dziś nazbierałam baldachimów i wszystkie je ładnie oczyściłam:) U mnie tez będzie sok!

    OdpowiedzUsuń
  13. Rzeczywiscie znakomity sok na przeziębienie, słyszałam o jego dobroczynnym działaniu, warto mieć choć jeden słoiczek, może zdążę przygotować będąc jeszcze w Polsce, a Anglii jest raczej niedostępny :)

    OdpowiedzUsuń
  14. zazdroszczę Ci takiego soczku :-)

    OdpowiedzUsuń
  15. herbatki z sokiem uwielbiam, a jeszcze mamy lato a ja już przeziębiona :(
    a u mnie w domu zawsze tylko z malin się robiło.

    OdpowiedzUsuń
  16. Taki soczek robila moja babcia,byl pyszny i zdrowy.A ja o nim zapomnialam,na szczescie dziki bez jeszcze widzialam wiec chyba sobie nazbieram :)

    OdpowiedzUsuń
  17. Nazbieraliśmy dziś 6 kg bzu. Właśnie go gotuję, jego zapach roznosi się po całym domu. Nie wiem czy wystarcz mi butelek po ,,Kubusiu". Pozdrawiam.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Zazdroszczę takie ilości bzu:) u mnie w tym roku skromniutko, ledwo parę słoików... Pozdrawiam:)

      Usuń
  18. Hmm...Szkoda, że nie trafiłam tu wcześniej, bo może bym się w końcu zmobilizowała i nazbierała nieco bzu. Teraz, po przymrozkach, to już chyba za późno.

    OdpowiedzUsuń
  19. 1:1 z cukrem wydaje się zbyt słodkie. Ja preferuję proporcję 2:1 lub nawet 4:1 czyli na 1 kg owoców 250 g cukru. W tym przepisie mamy 50% syrop cukrowy przede wszystkim. Nie mniej soczek i nalewki genialne. Trzeci zbiór właśnie przywiozłem i będę gotował.

    OdpowiedzUsuń
  20. Drogi Marku - zgadzam się z Tobą - jeśli ktoś nie lubi tak słodkich soków może spokojnie zmniejszyć ilość cukru. Mi odpowiada taka ilość jak w przepisie - rzecz gustu:) No i zazdroszczę takiej ilości czarnego bzu :)

    OdpowiedzUsuń

Dziękuję, że tu zaglądasz :* Pozdrawiam ciepło :*

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...